Qısaltmalar molekulda hansı atomların olduğunu bildirir. CFC (xlorflüorkarbon): xlor, flüor, karbon; nümunələri R12 və R502. HCFC (hidroxlorflüorkarbon): bunlara hidrogen əlavə olunur; ən məşhuru R22-dir. HFC (hidroflüorkarbon): xlor yoxdur; R134a, R32, R125 və bunların qarışıqları olan R404A, R407C, R410A bu ailədəndir. HFO (hidroflüorolefin): yenə xlorsuzdur, amma karbonlar arasında ikiqat rabitə var; R1234yf və R1234ze bu qrupdadır. Hamısı sintetikdir; təbiətdə olmur, kimya zavodlarında istehsal edilir və çoxu flüor saxlayır.
Hər nəsil əvvəlkinin ekoloji problemini həll etmək üçün gəlib. CFC-lər ozon təbəqəsini nazikləşdirir (ODP 1 civarında); Monreal Protokolu (1987) ilə dövriyyədən çıxarılıblar. HCFC-lərin ODP-si aşağıdır (R22-də 0,055), amma sıfır deyil; onlar da mərhələlərlə qadağan edilib. HFC-lərin ODP-si sıfırdır, lakin GWP-ləri minlərlə ölçülür: R404A 3.922, R410A 2.088, R134a 1.430. Buna görə F-qaz qaydaları və Monreal Protokolunun Kiqali Düzəlişi HFC-ləri mərhələlərlə azaldır.
HFO-lar atmosferdə günlər içində parçalandığından GWP-ləri birrəqəmlidir (R1234yf üçün 4). Bədəli çoxunun az alışqan (A2L) olmasıdır. Bu gün sahədə ən çox işlədilən agentlər ikisinin arasında duran HFO/HFC qarışıqlarıdır: R449A (GWP 1.397), R448A (1.387) və R513A (631) yanmayan A1 sinfində qalır; R454C (148) kimi daha aşağı GWP-li qarışıqlar isə A2L-dir. GWP düşdükcə alışqanlıq artır; seçim bu tarazlığa görə aparılır. Buna görə hər işə yarayan tək agent yoxdur.
Sahədə praktik qarşılığı yağ və uyuşmadır. CFC və HCFC-lər mineral yağla, HFC və HFO-lar POE (poliolester) yağla işləyir; ailələr arası keçiddə yağ dəyişir. Əlinizdəki agentin hansı ailədən olduğunu R nömrəsindən çıxarmaq çətindir; etibarlı yol etiket və cədvəldir. Sintetik ailələrdən başqa təbii agentlər də var: propan (R290), karbon qazı (R744) və ammonyak (R717). Soyuducu agent təzyiq–temperatur cədvəlimiz hər agentin növünü, GWP-sini və təhlükəsizlik sinfini sadalayır.