Soğutucu akışkan kondenserde yoğuşup sıvı olur; hava ve azot ise bu basınç ve sıcaklıkta gaz kalır. Devreye bir kez girdiklerinde akışla kondensere taşınır ve orada hapsolurlar, çünkü çıkıştaki sıvı tuzağını geçemezler. Kondenser borularının bir bölümünü işgal edip yoğuşma yüzeyini küçültürler. Üstelik toplam basınca kendi basınçlarını eklerler: manometre, akışkanın doyma basıncından daha yüksek bir değer gösterir. Sonuçta kondenser, gerçekte olduğundan daha küçük bir kondenser gibi davranır.
Kaynağı neredeyse her zaman işçiliktir: yetersiz ya da hiç yapılmamış vakumlama, test azotunun tam boşaltılmaması, havası alınmamış manifold hortumlarıyla şarj, atmosfer basıncının altında çalışan alçak basınç tarafındaki kaçaktan içeri hava emilmesi. Sonuç ölçülebilir: yoğuşma sıcaklığındaki her 1 K artış kompresör tüketimini %2–3 artırır. Hava birkaç bar fazla basma basıncına yol açabilir; yaz günü bu fark yüksek basınç presostatının atması için yeterlidir.
Teşhis basit bir karşılaştırmadır. Sistem durdurulur, kondenser fanları çalıştırılarak kondenserin ortam sıcaklığına gelmesi beklenir. Ardından basma tarafı basıncı okunur ve ortam sıcaklığındaki doyma basıncıyla karşılaştırılır. Örnek: ortam 30 °C, akışkan R404A ise beklenen değer yaklaşık 13,2 bar g’dir; manometre 14,5 bar g gösteriyorsa aradaki fark yoğuşmayan gazdır. Zeotropik akışkanlarda bubble sütunu esas alınır. Doyma değerlerini akışkan basınç–sıcaklık tablomuzdan okuyabilirsiniz. Manometrenin ve termometrenin doğruluğundan emin olunmalıdır.
Çalışırken görülen belirtiler başka arızalarla karışabilir: yüksek basma basıncı, yüksek basma sıcaklığı, yüksek aşırı soğutma, titreyen manometre ibresi. Kirli kondenser ve aşırı şarj da benzer tablo verir; bu yüzden duruş testi yapılmadan karar verilmez. Küçük ve orta sistemlerde doğru çözüm akışkanı geri toplamak, devreyi 500 mikronun altına vakumlamak ve yeniden şarj etmektir. Büyük amonyak tesislerinde bu iş için otomatik hava alıcılar bulunur.