Basma sıcaklığı ile yoğuşma sıcaklığı sık karıştırılır. Yoğuşma sıcaklığı, basma basıncının tablodaki doyma karşılığıdır; örneğin 45 °C. Basma sıcaklığı ise kompresörden çıkan gazın termometreyle ölçülen gerçek sıcaklığıdır ve sıkıştırma ısısı ile motor ısısını taşıdığı için bunun çok üstündedir. Aynı sistemde basma borusu 80–90 °C olabilir. Gaz kondenserde önce bu kızgınlığını atar, sonra yoğuşmaya başlar. İkisi farklı şeyleri anlatır ve ayrı ayrı ölçülür.
Ölçüm, kompresör çıkışından 10–15 cm uzakta, basma borusuna iyi temas eden ve yalıtılmış bir probla yapılır. Borunun dışında okunan değer, supap plakasındaki gerçek sıcaklıktan 15–25 K düşüktür. Bu yüzden pratik sınır boruda 105–110 °C kabul edilir; içerideki sıcaklık 130 °C’yi aştığında yağ incelir, sonra kömürleşir, supaplarda kurum birikir ve asit oluşur. Çoğu kompresörde bu sınırda duran bir basma sıcaklığı termostatı bulunur.
Basma sıcaklığını yükselten etkenler: yüksek sıkıştırma oranı (düşük emiş basıncı ile yüksek basma basıncının birleşimi), yüksek emiş kızgınlığı, eksik şarj, kirli kondenser, yoğuşmayan gazlar, kaçıran supaplar. Akışkan da belirleyicidir: R448A ve R449A, R404A’ya göre 10–15 K, R32 ise R410A’ya göre 10–20 K daha sıcak basar. Düşük sıcaklık uygulamaları, yani −30 °C ve altındaki buharlaşmalar en riskli bölgedir. Emiş hattının yalıtımsız ve uzun olması da kızgınlığı artırarak aynı sonucu verir.
Önlemler sebebe göre seçilir: kondenserin temizlenmesi, şarjın ve kızgınlığın düzeltilmesi, emiş hattının yalıtılması. Tasarım düzeyinde kompresör kafa fanı, sıvı enjeksiyonu, ekonomizerli ya da iki kademeli sıkıştırma kullanılır. Normalden düşük basma sıcaklığı da bir uyarıdır: kompresöre sıvı döndüğünü gösterir. Basma sıcaklığının yoğuşma sıcaklığının en az 20–30 K üstünde olması beklenir. Karşılaştırma için doyma değerlerini akışkan basınç–sıcaklık tablomuzdan alabilirsiniz. Ölçülen değerler bakım formuna yazılırsa zaman içindeki artış kolayca görülür.