Qlikollu sistemdə çiller qlikol–su qarışığını soyudur; nasoslar bu qarışığı borularla kamera soyuducularına, çənlərə və proses xətlərinə göndərir. Qarışıq soyuducuda buxarlanmır, yalnız qızıb geri qayıdır. Soyuducu agent dövrəsi qısa və zavod istehsalı qalır; doldurma birbaşa genişlənməli sistemlə müqayisədə 70–90% azalır və sızma riski maşın otağı ilə məhdudlaşır. Ammonyak və ya propan kimi agentlərin qida sahəsinə girmədən işlədilməsinə imkan verir. Yeni kamera və ya soyutma nöqtəsi əlavə etmək yalnız boru çəkməkdən ibarətdir.
Qida müəssisələrində zəhərsiz olan propilenqlikol, o biri tətbiqlərdə istilikdaşıma xüsusiyyəti daha yaxşı olan etilenqlikol işlədilir. Donma nöqtəsi qatılıqdan asılıdır: həcmcə 30% propilenqlikol təqribən −13 °C-yə, 40% təqribən −21 °C-yə qədər qoruyur; etilenqlikolda eyni nisbətlər təqribən −15 və −24 °C verir. Nisbət ən aşağı buxarlanma temperaturundan 5–8 K aşağını qoruyacaq şəkildə seçilir. Daha aşağı temperaturlar üçün kalium formiat kimi duz məhlulları və ya nasoslu CO₂ işlədilir.
Bədəli səmərədir. Araya daha bir istilik mübadiləcisi girdiyi üçün buxarlanma temperaturu birbaşa genişlənmə ilə müqayisədə 4–6 K aşağı olmalıdır və nasoslar fasiləsiz elektrik çəkir; ümumi istehlak adətən 10–20% artır. Qlikol soyuduqca qatılaşır: 40% propilenqlikol −10 °C-də sudan bir neçə dəfə özlüdür, nasos və boru diametri buna görə hesablanır. Nisbət lazım olduğundan yüksək saxlanmır; istilikdaşıma düşür, nasosun yükü artır.
Praktikada korroziyaya qarşı əlavəli (inhibitorlu) hazır qlikol işlədilir; əlavəsiz qlikol poladı və misi yeyir. Sinklənmiş boru qlikolla uyuşmur. Qarışıq üçün yumşaq və ya təmizlənmiş su seçilir. Qatılıq ildə ən azı bir dəfə refraktometrlə ölçülür, pH dəyəri yoxlanır; azalan sistem su ilə deyil, eyni nisbətdə qarışıqla tamamlanır. Borular buxar kəsicili izolyasiya ilə örtülür və sistemdə genişlənmə çəni ilə hava buraxıcıları olur. Sızan qlikol döşəməni sürüşkən edir; nasos salnikləri müntəzəm yoxlanır.