Hər kompressor vurduğu qazla birlikdə bir qədər yağ atır; bu miqdar dövr edən agentin təxminən 1–3%-i qədərdir. Yağ kondenserdən və maye xəttindən maye agentlə qarışmış halda asanlıqla keçir. Çətin hissə evaporator və sorma xəttidir: agent buxarlanıb, yağ soyuqda qatılaşıb və onu kompressora daşıyacaq yeganə şey qazın sürətidir. Qayıdan yağ gedən yağdan azdırsa karterdəki səviyyə hər gün bir az düşür və axırda yastıqlar yağsız qalır.
Layihə qaydaları buna görə sürət üzərində qurulub. Üfüqi sorma xətlərində ən azı 4 m/s, yuxarı qalxan şaquli xətlərdə ən azı 8 m/s qaz sürəti tələb olunur. Üfüqi xətlərə axın istiqamətində, kompressora doğru hər metrdə təqribən 0,5–1 sm maillik verilir. Şaquli qalxmaların dibində yağ tələsi (U dirsək) düzəldilir, hündür dayaq borularında hər 3–4 metrdən bir tələ təkrarlanır. Borunu lazım olduğundan böyük seçmək təzyiq itkisini azaldır, amma sürəti düşürüb yağı yolda qoyur.
Qismən yük işi çətinləşdirir. Güc nəzarəti və ya inverter kompressoru yarım gücə endirdikdə qaz sürəti də yarıya enir; tam yükdə qayıdan yağ artıq dayaq borusunu qalxa bilmir. Həll qoşa dayaq borulu sorma xətti, inverter üçün minimum tezlik həddi və müəyyən intervallarla tam dövrlərdə yağ toplama işidir. −25 °C və aşağı buxarlanmalarda, uzun xətlərdə və mərkəzi sistemlərdə vurma xəttinə yağ ayırıcı qoyulur; ayırıcı yağın böyük hissəsini sistemə getmədən karterə geri göndərir.
Sahədə əlamət baxış şüşəsindəki yağ səviyyəsinin günlər ərzində düşməsi və yağ təzyiqi qorumasının işə düşməsidir. İlk reaksiya kimi yağ əlavə etmək çox vaxt səhvdir: yağ itməyib, evaporatorda və xətlərdə toplanıb; bir defrostdan və ya uzun tam yük işindən sonra toplu halda geri qayıdır və bu dəfə artıq yağ kompressora zərər verir. Əvvəlcə boru diametri, maillik, tələlər və qızma yoxlanır; səbəb tapıldıqdan sonra səviyyə düzəldilir.