Suyun buharlaşması havadan ısı alır; havanın toplam enerjisi değişmez ama sıcaklığı düşer, nemi artar. Adyabatik sözcüğü, dışarıdan ısı alışverişi olmadan gerçekleşen bu değişimi anlatır. Kondenserin hava girişine konan ıslak selüloz petekler ya da ince su sisi püskürten memeler, havayı batarya yüzeyine ulaşmadan soğutur. Petekli düzende kondenserin kendisi kuru kalır; soğutma kulesinden farkı budur. Su, sıcak metal yüzeyde değil havanın içinde buharlaşır; lamel kireçlenmez ve korozyona uğramaz.
Hava en çok yaş termometre sıcaklığına kadar soğutulabilir; petekli sistemler bu farkın %70–90’ını yakalar. Kuru iklimde kazanç büyüktür: 36 °C sıcaklık ve %20 bağıl nemde yaş termometre 19 °C dolayındadır ve hava petekten 22–24 °C’de çıkar. Yoğuşma sıcaklığı 10–12 K düşer, kompresör tüketimi %20–30 azalır. Nemli kıyı ikliminde aynı sistem yalnızca 3–5 K kazandırır. Kazanç en sıcak saatlerde, yani tam ihtiyaç duyulan anda en yüksektir.
Sistem yalnızca dış hava belirli bir sıcaklığı (genellikle 25–28 °C) aştığında su verir; yılın büyük bölümünde kondenser kuru çalışır. Bu yüzden yıllık su tüketimi soğutma kulesinin küçük bir bölümüdür ve durgun ılık su bulunmadığı için hijyen riski düşüktür. İç Anadolu gibi yazları sıcak ve kuru bölgelerde, özellikle transkritik CO₂ gaz soğutucularında ve yüksek yoğuşma sıcaklığından kapasite kaybeden gruplarda etkilidir. Mevcut kondenserlere sonradan da eklenebilir.
Suyun kalitesi belirleyicidir. Sisin doğrudan lamele püskürtüldüğü düzenlerde kireçli su lameli birkaç sezonda kaplar ve kondenseri kalıcı olarak zayıflatır; bu düzenlerde yumuşatılmış ya da ters ozmozdan geçmiş su ve korozyona karşı kaplamalı lamel kullanılır. Petekli sistemlerde kireç petekte kalır, petek birkaç yılda bir değişir. Sezon sonunda hatlar boşaltılır. Petek, kuruyken de hava direnci yarattığından fan seçimi buna göre yapılır. Su hattına filtre konur ve memeler düzenli temizlenir.