Günümüz akışkanlarının çoğu iki ile dört bileşenin karışımıdır. Bileşenlerin kaynama noktaları farklı olduğundan karışım, sabit basınçta tek bir sıcaklıkta değil bir sıcaklık aralığında buharlaşır: evaporatöre giren sıvı daha düşük sıcaklıkta kaynamaya başlar, çıkışa doğru sıcaklık yükselir. Bu davranışa zeotropik denir ve R400 serisiyle adlandırılır (R404A, R407C, R449A, R454C). Kaymanın büyüklüğü (glide) R404A’da 0,7 K, R449A’da 4,5 K, R407C’de 7 K’dir.
Azeotropik karışımlar (R500 serisi: R507A, R513A) belirli bir oranda birleştiklerinde saf madde gibi davranır; glide sıfıra yakındır, ölçüm ve şarj kolaydır. R507A, R404A’ya çok yakın ama azeotropik bir alternatiftir.
Pratik sonuçlar: zeotropik akışkanlar sıvı olarak şarj edilir (tüp ters), aksi hâlde bileşenler farklı oranda buharlaşır ve karışım bozulur; kaçakta da bileşim kayabilir, büyük kaçaklarda akışkanın tamamı değiştirilir. Kızgınlık dew, aşırı soğutma bubble noktasından hesaplanır. Akışkan P–T tablomuz zeotropik akışkanlar için her iki noktayı ayrı sütunlarda gösterir.