Glikollü sistemde bir chiller glikol–su karışımını soğutur; pompalar bu karışımı borularla oda soğutucularına, tanklara ve proses hatlarına gönderir. Karışım soğutucuda buharlaşmaz, yalnızca ısınıp geri döner. Soğutucu akışkan devresi kısa ve fabrika yapımı kalır; şarj doğrudan genleşmeli sisteme göre %70–90 azalır ve kaçak riski makine dairesiyle sınırlanır. Amonyak ya da propan gibi akışkanların gıda alanına girmeden kullanılmasını sağlar. Yeni bir oda ya da soğutma noktası eklemek yalnızca boru çekmekten ibarettir.
Gıda tesislerinde zehirsiz olan propilen glikol, öbür uygulamalarda ısı taşıma özelliği daha iyi olan etilen glikol kullanılır. Donma noktası orana bağlıdır: hacimce %30 propilen glikol yaklaşık −13 °C, %40 yaklaşık −21 °C’ye kadar korur; etilen glikolde aynı oranlar yaklaşık −15 ve −24 °C verir. Oran, en düşük buharlaşma sıcaklığının 5–8 K altını koruyacak biçimde seçilir. Daha düşük sıcaklıklar için potasyum formiat gibi tuz çözeltileri ya da pompalı CO₂ kullanılır.
Bedeli verimdir. Araya bir ısı değiştirici daha girdiği için buharlaşma sıcaklığı doğrudan genleşmeye göre 4–6 K daha düşük olmalıdır ve pompalar sürekli elektrik çeker; toplam tüketim genellikle %10–20 artar. Glikol soğudukça koyulaşır: %40 propilen glikol −10 °C’de suya göre birkaç kat daha viskozdur, pompa ve boru çapı buna göre hesaplanır. Oran gereğinden yüksek tutulmaz; ısı taşıma düşer, pompa yükü artar.
Uygulamada korozyon önleyici katkılı (inhibitörlü) hazır glikol kullanılır; katkısız glikol çeliği ve bakırı aşındırır. Galvanizli boru glikolle uyumsuzdur. Karışım için yumuşak ya da arıtılmış su seçilir. Derişim yılda en az bir kez refraktometreyle ölçülür, pH değeri denetlenir; eksilen sistem suyla değil aynı oranda karışımla tamamlanır. Borular buhar kesicili yalıtımla kaplanır ve sistemde genleşme tankı ile hava atıcılar bulunur. Kaçak glikol zemini kayganlaştırır; pompa salmastraları düzenli denetlenir.