Kısaltmalar molekülde hangi atomların bulunduğunu söyler. CFC (kloroflorokarbon): klor, flor, karbon; örnekleri R12 ve R502. HCFC (hidrokloroflorokarbon): bunlara hidrojen eklenir; en bilineni R22’dir. HFC (hidroflorokarbon): klor yoktur; R134a, R32, R125 ve bunların karışımları olan R404A, R407C, R410A bu ailedendir. HFO (hidrofloroolefin): yine klorsuzdur ama karbonlar arasında çift bağ vardır; R1234yf ve R1234ze bu gruptadır. Hepsi sentetiktir; doğada bulunmaz, kimya tesislerinde üretilir ve çoğu flor içerir.
Her kuşak, bir öncekinin çevre sorununu çözmek için gelmiştir. CFC’ler ozon tabakasını inceltir (ODP 1 dolayında); Montreal Protokolü (1987) ile kaldırıldılar. HCFC’lerin ODP’si düşüktür (R22’de 0,055) ama sıfır değildir; onlar da kademeli olarak yasaklandı. HFC’lerin ODP’si sıfırdır, fakat GWP’leri binlerle ölçülür: R404A 3.922, R410A 2.088, R134a 1.430. Bu yüzden F-gaz düzenlemesi ve Montreal Protokolü’nün Kigali Değişikliği HFC’leri kademeli olarak azaltmaktadır.
HFO’lar atmosferde günler içinde parçalandığından GWP’leri tek hanelidir (R1234yf için 4). Bedeli, çoğunun düşük yanıcı (A2L) olmasıdır. Bugün sahada en çok kullanılan akışkanlar ikisinin arasında duran HFO/HFC karışımlarıdır: R449A (GWP 1.397), R448A (1.387) ve R513A (631) yanmaz A1 sınıfında kalır; R454C (148) gibi daha düşük GWP’li karışımlar ise A2L’dir. GWP düştükçe yanıcılık artar; seçim bu dengeye göre yapılır. Bu yüzden her işe uyan tek bir akışkan yoktur.
Sahada pratik karşılığı yağ ve uyumluluktur. CFC ve HCFC’ler mineral yağla, HFC ve HFO’lar POE (poliolester) yağla çalışır; aileler arası dönüşümde yağ değişir. Elinizdeki akışkanın hangi aileden olduğunu R numarasından çıkarmak zordur; güvenilir yol etiket ve tablodur. Sentetik ailelerin dışında doğal akışkanlar da vardır: propan (R290), karbondioksit (R744) ve amonyak (R717). Akışkan basınç–sıcaklık tablomuz her akışkanın türünü, GWP’sini ve güvenlik sınıfını listeler.