Defrost zamanı əriyən su tavadan drenaj borusuna axır və kameranın çölünə çıxır. Kamera temperaturu 0 °C-dən aşağıdırsa bu su borunun kamera içində qalan hissəsində qısa müddətdə donur; bir neçə defrostdan sonra boru tutulur, su tavadan daşır və evaporatorun altında buz sallaqları, döşəmədə buz toplanır. Drenaj qızdırıcısı borunun bu hissəsini sıfırdan yuxarı saxlayır və suyun çölə qədər maye qalmasını təmin edir. Nasazlıq çox vaxt yalnız su məhsulun üstünə damcılayanda hiss olunur.
Ən geniş yayılmış tip borunun içindən keçirilən silikon örtüklü elastik qızdırıcı kabeldir; gücü hər metrə 40–50 W civarındadır və 1–6 metr arası hazır uzunluqlarda satılır. Kabel tavanın çıxış ağzından başlayır, borunun kamera içindəki bütün uzunluğu boyu uzanır və divar keçidindən bir qədər çölə çıxır. Borunun çölünə sarınan tiplərdə boru metal olmalı və üstü izolyasiya edilməlidir; plastik boru istiliyi içəri ötürmür. Özü-özünü tənzimləyən tiplər qızdıqca gücünü özü azaldır və həddən artıq qızmır.
Qızdırıcı nə qədər yaxşı olursa-olsun, borunun düzgün çəkilməsi şərtdir: boru kamera içində mümkün qədər qısa saxlanır, ən azı 5–10% mailliklə döşənir və ən yaxın divardan çölə çıxarılır. Sifon (iy və hava kəsici) mütləq kameranın çölündə, donmayan tərəfdə qoyulur; sifon yoxdursa isti və rütubətli xarici hava borudan içəri sorulur və tava buzlanır. Borunun diametri evaporatorun çıxış ağzından kiçik seçilmir. Uzun üfüqi xətlərdə boru asqıları tez-tez qoyulur; sallanan yerdə su toplanır və donur.
Qızdırıcı əksər müəssisədə daim gərginlik altında saxlanır; yalnız defrostda işlədilsə boruda qalan son su dona bilər. Gücü kiçik olduğu üçün istehlakı əhəmiyyətsizdir, amma nasazlığı böyük problem yaradır. Yoxlanması asandır: cərəyan ölçülür və ya boruya əllə toxunulur. Kabelin boru içində qatlanmamasına və üst-üstə düşməməsinə diqqət edilir; üst-üstə düşən nöqtələr həddən artıq qızır və plastik borunu əridə bilər. Qışa girərkən aparılan texniki xidmətdə qızdırıcının işlədiyi mütləq yoxlanmalıdır; problem adətən ən soyuq günlərdə üzə çıxır.