Soğuk oda neredeyse hava sızdırmaz bir kutudur ve içindeki havanın hacmi sıcaklıkla değişir. Kapı açılıp ılık hava girdikten sonra kapandığında bu hava hızla soğur ve büzülür; içeride vakum oluşur. Defrostta ise hava ısınıp genleşir, basınç yükselir. Havanın sıcaklığı yalnızca 10 K değişse, tam sızdırmaz bir odada basınç yaklaşık %3,5, yani 3.500 Pa değişir; bu, duvarın her metrekaresine 350 kilogram yük demektir. Paneller ve tavan bu kuvvete göre tasarlanmamıştır.
Valf yoksa belirtiler tanıdıktır: kapı kapandıktan sonra birkaç dakika açılamaz, conta ıslık çalar, tavan panelleri içe doğru bel verir, ek yerleri açılır; uç durumda tavan çöker. Basınç dengeleme valfi, belirli bir fark basıncında (tipik olarak birkaç on paskal) açılan iki klapeyle havanın her iki yöne geçmesine izin verir, fark kapanınca kendiliğinden kapanır. Sıfırın altındaki odalarda klapelerin çevresinde düşük güçlü bir ısıtıcı bulunur; yoksa içeri giren nemli hava klapeleri buzla kilitler.
Seçim, oda hacmine ve sıcaklığın ne kadar hızlı değişeceğine göre yapılır. Üreticiler her valf modeli için geçirebildiği hava debisini ve karşıladığı oda hacmini tablo hâlinde verir; küçük odaya bir adet yeter, büyük donmuş depolara ve hızlı soğutma yapan şok odalarına birden fazla ya da büyük kesitli model takılır. Sıcak gaz defrostlu ve kapısı sık açılan odalarda basınç değişimi hızlı olduğundan pay bırakılır. Atmosfer kontrollü depolarda gaz kaçırmayan, su ya da yağ hazneli özel tipler kullanılır.
Montajda valf, evaporatörün üfleme akımının doğrudan çarpmadığı, istifle kapanmayacak yükseklikte bir duvara takılır; dış ağzı kapalı ve kuru bir hacme bakmalıdır. Bakımı kısa ama önemlidir: ısıtıcının çalıştığı, klapelerin serbest oynadığı ve çevresinde buz birikmediği belirli aralıklarla kontrol edilir. Kapısı zor açılan donmuş odada ilk bakılacak yer burasıdır. Valf bir hava kaçağı değildir; kapalıyken sızdırmaz, bu yüzden soğutma yükü hesabında ayrı bir kalem olarak yer almaz.