Her boru, dirsek, vana ve filtre akışa direnç gösterir; akışkan bu direnci basıncından harcayarak aşar. Soğutmada basınç ile doyma sıcaklığı birbirine bağlı olduğundan, kayıp çoğu zaman "kaç kelvinlik doyma sıcaklığı" diye söylenir. Emiş hattındaki 1 K’lik kayıp, kompresörün evaporatörden 1 K daha düşük basınçta emmesi demektir; bu da kapasiteyi yaklaşık %3 düşürür, tüketimi artırır. Aynı bar değerindeki kayıp düşük sıcaklıkta daha pahalıdır: R404A’da 0,1 bar, −10 °C’de 0,7 K, −35 °C’de 1,5 K eder.
Kabul gören tasarım sınırları: emiş hattı 1–2 K, basma hattı 1 K, sıvı hattı 0,5–1 K karşılığı. Boru çapı bu sınırlara göre, akışkanın hızı da gözetilerek seçilir: emiş hattında yatayda en az 4 m/s, düşey yükselen boruda en az 8 m/s ki yağ kompresöre geri taşınsın; üst sınır gürültü ve kayıp nedeniyle 15–20 m/s. Sıvı hattında hız 0,5–1,5 m/s tutulur. Dirsek ve vanalar "eşdeğer boru uzunluğu" olarak toplam uzunluğa eklenir; çok dirsekli kısa bir hat, düz uzun bir hattan fazla kayıp verebilir.
Sıvı hattında tehlike farklıdır: basınç düşerse sıvı, genleşme valfine varmadan kaynamaya başlar (flaş gaz) ve valf kapasitesi düşer. Sürtünmeye ek olarak yükseklik de basınç götürür: sıvı yukarı çıkarken her metrede R404A ve benzeri akışkanlarda yaklaşık 0,1 bar kaybeder. Evaporatör, grubun 10 m üstündeyse yalnız yükseklikten 1 bar, yani yaklaşık 2–2,5 K’lik aşırı soğutma harcanır. Çözüm yeterli aşırı soğutma, doğru çap ve gerekirse sıvı–emiş eşanjörüdür.
Sahada basınç düşümü iki noktadan ölçülen basınç ya da sıcaklık farkıyla bulunur. Filtre kurutucunun giriş ve çıkışı arasında elle hissedilen sıcaklık farkı ya da çıkışta terleme, filtrenin tıkandığını gösterir. Evaporatörün kendi iç kaybı büyükse (çok devreli, distribütörlü serpantinler) dıştan dengeli genleşme valfi kullanılır; aksi hâlde valf kızgınlığı yanlış ölçer. Uzun hatlı split kurulumlarda boru çapı kataloğumuzdaki bağlantı çapından büyük seçilebilir. Ölçtüğünüz basınç farkının kaç kelvin ettiğini akışkan basınç–sıcaklık tablomuzdan okuyabilirsiniz.