Soğutma sistemi ısıyı yok etmez, taşır. Odadan çekilen ısı ile kompresörün çektiği elektriğin toplamı kondenserden dışarı atılır: 100 kW soğutma yapan ve 40 kW elektrik çeken bir tesis, havaya sürekli 140 kW ısı verir. Aynı tesis çoğu zaman yıkama suyu ve ısıtma için ayrıca yakıt yakar. Isı geri kazanımı, basma hattına eklenen bir ısı değiştiriciyle bu ısıyı suya aktarır. Isı zaten üretilmiştir; bedeli ödenmiştir.
İki düzey vardır. Kızgınlık alıcı (desuperheater), kompresörden çıkan sıcak gazın yalnızca kızgınlık ısısını alır; bu, toplam atılan ısının %10–25’idir ama sıcaklığı yüksektir, 55–65 °C su elde edilir. Tam yoğuşmalı geri kazanımda ısının tamamı alınır; su sıcaklığı yoğuşma sıcaklığının birkaç derece altında, 35–45 °C düzeyinde kalır. Transkritik CO₂ sistemlerinde 60–70 °C su yüksek oranda üretilebilir. Hangisinin seçileceğini, tesiste gereken sıcak suyun sıcaklığı ve günlük miktarı belirler.
Gıda tesislerinde en uygun kullanım yerleri şunlardır: kesimhane ve süt işletmelerinde temizlik ve yıkama suyunun ön ısıtması, personel duşları, donmuş depoların zemin altı ısıtması (donma kabarmasına karşı 10–20 °C’de glikol yeterlidir), ofis ve işleme alanlarının ısıtılması, kapı ve rampa çevresindeki buzlanmanın önlenmesi. Isı üretimi ile tüketimi aynı saatlere denk gelmediğinden yalıtımlı bir depolama tankı gerekir. Tank hacmi günlük sıcak su tüketimine göre seçilir.
Tuzak, daha sıcak su almak için yoğuşma basıncını yükseltmektir: yoğuşma sıcaklığındaki her 1 K artış kompresör tüketimini %2–3 artırır ve kazanç kayba döner. Önce kızgınlık ısısı alınmalı, basınç ancak hesap gösteriyorsa yükseltilmelidir. İçme suyu devresinde, akışkan ve yağın suya karışmaması için çift cidarlı ısı değiştirici kullanılır. Kireçli suda plakalar hızla tıkanır; su yumuşatma ve düzenli temizlik planlanır. Geri kazanım devre dışıyken kondenser bütün ısıyı tek başına atabilmelidir.