Isı, en kolay yolu seçer. Çeliğin ısı iletkenliği yaklaşık 50 W/mK, poliüretan köpüğünki 0,022 W/mK’dir; yani çelik aynı kesitten iki bin kat fazla ısı geçirir. Yalıtımı boydan boya geçen parmak kalınlığında bir cıvata, çevresindeki avuç içi kadar panelden daha çok ısı taşıyabilir. Panelin U değeri ne kadar iyi olursa olsun, köprüler hesaba katılmazsa gerçek ısı kazancı kâğıttakinden yüksek çıkar. Asıl sorun çoğu zaman enerji değil, köprünün yol açtığı yoğuşma ve buzdur.
Soğuk odalarda tipik köprüler: panelin iç ve dış sacının birleştiği ek yerleri ve köşe profilleri, tavanı taşıyan askı çubukları, odanın içinden geçen çelik kolon ve kirişler, raf ayaklarının zemine ankrajı, kapı kasası ve eşik, zemin yalıtımının duvar altında kesilmesi, boru, kablo ve drenaj geçişleri. Belirtileri gözle görülür: dış yüzeyde o noktada terleme, damlama ve küf; iç yüzeyde kar çiçeği ve buz sarkıtı; donmuş odada kapı eşiğinde buz birikmesi.
Önlemler tasarımda alınır. Taşıyıcı çelik odanın dışında bırakılır, tavan panelleri dıştan asılır; askı çubukları ısı yalıtımlı ara parçayla (termal kesici) bölünür. Donmuş odalarda duvar paneli ile zemin birleşiminde ve kapı eşiğinde iç sac boydan boya kesilerek metal sürekliliği koparılır. Boru ve kablo geçişleri poliüretan köpükle doldurulur, sıcak tarafta buhar sızdırmaz macunla kapatılır. Kapı kasaları ısı yalıtımlı profilden yapılır; donmuş oda kapılarında kalan köprü kasa ısıtıcısıyla dengelenir.
Mevcut bir depoda köprüleri bulmanın en hızlı yolu termal kameradır: dış yüzeyde çevresinden birkaç derece soğuk görünen her nokta bir köprü ya da hava kaçağıdır. Hava kaçağı daha da zararlıdır, çünkü ısıyla birlikte nem taşır ve panel içinde buz biriktirir; ek yerlerinde büyüyen buz zamanla panelleri birbirinden ayırır. Sonradan delinen her panel (raf montajı, yeni boru) aynı riski doğurur; delik yalıtılıp sızdırmaz kapatılmadan bırakılmamalıdır. Soğutma yükü hesabında köprüler, iletim yükünün üstüne eklenen payla karşılanır.