Her kalkışta kompresör motoru anma akımının birkaç katını çeker ve sargı ısınır; bu ısının atılması için motorun bir süre çalışması, emiş gazıyla soğuması gerekir. Kalkışta karterden bir miktar yağ da sisteme atılır ve ancak yeterli çalışma süresinde geri döner. Kompresör üreticileri bu yüzden kalkış sayısını sınırlar: modele göre saatte 6–12 kalkış, en az 2–3 dakika çalışma ve yeniden kalkmadan önce en az 2–3 dakika bekleme.
Sebepler iki kümede toplanır. Kontrol kaynaklı olanlar: termostat diferansiyelinin çok dar ayarlanması (0,5 K yerine 2–3 K olmalıdır), sıcaklık sensörünün evaporatörün üfleme havasına konması, kapasitesi ihtiyaçtan çok büyük seçilmiş cihaz. Emniyet kaynaklı olanlar: eksik şarj ya da tıkalı filtre yüzünden alçak basınç presostatının, kirli kondenser ya da duran fan yüzünden yüksek basınç presostatının sistemi kesip yeniden vermesi. Kapı açıkken sensöre vuran sıcak hava da aynı sonucu doğurur.
Pump-down sistemlerinde özel bir tür görülür: duruşta sıvı hattı solenoid valfi ya da kompresör supapları kaçırıyorsa emiş basıncı yavaş yavaş yükselir, presostat kompresörü çalıştırır, kompresör birkaç saniyede gazı toplayıp yeniden durur. Oda soğutma istemediği hâlde kompresörün birkaç dakikada bir kısa kısa çalışması bunun işaretidir. Çözüm kaçıran valfin değişimi ve kontrol cihazında tek seferlik pump-down ayarının seçilmesidir. Bu arıza gece saatlerinde, oda dengedeyken en kolay fark edilir.
Teşhis için kontrol cihazının kalkış sayacına ya da uzaktan izleme kayıtlarına bakılır; saatlik kalkış sayısı ve çalışma süreleri sorunu hemen gösterir. Hangi elemanın durdurduğu belirlenir: termostat mı, alçak basınç mı, yüksek basınç mı, termik mi. Kalıcı çözümler arasında kontrol cihazına en az çalışma ve bekleme süresi girilmesi, diferansiyelin açılması, büyük cihazlarda kapasite kontrolü ya da inverter kullanılması sayılır. Doğru kapasite için soğutma yükü hesaplayıcısı iyi bir başlangıçtır.