Soğutma sistemi yılın en sıcak günü ve en ağır yükleme için boyutlandırılır; yılın geri kalanında ihtiyaç bunun çok altındadır. Gece, kışın ve kapıların kapalı olduğu saatlerde yük, tasarım değerinin %30–50’sine iner. Kapasite kontrolü, sistemin bu değişen yükü nasıl karşıladığıdır. En basit yöntem dur-kalktır: kompresör tam güçte çalışır, oda soğuyunca durur. Küçük odalarda yeterlidir; büyük sistemlerde sık kalkışa ve sıcaklık dalgalanmasına yol açar.
Kademeli yöntemler şunlardır. Çok kompresörlü merkezi sistemlerde kompresörler sırayla devreye girer; dört eşit kompresör %25’lik adımlar verir. Yarı hermetik pistonlu kompresörlerde silindir boşaltma, silindirlerin bir bölümünü devre dışı bırakır (%100, 66, 33 gibi). Vidalı kompresörlerde sürgü valf kapasiteyi yaklaşık %25 ile %100 arasında ayarlar. Dijital scroll ise spiralleri saniyeler içinde ayırıp birleştirerek %10–100 arasında, kademesize yakın bir ayar sağlar. Her yöntemin en düşük kademesi yağ dönüşü için ayrıca kontrol edilir.
İnverter (frekans sürücü) motorun devrini değiştirir; kompresör modeline göre 25–30 Hz ile 60–75 Hz arasında, kademesiz ayar sağlar. Kısmi yükte emiş basıncı yükselip basma basıncı düştüğü için verim artar; yıllık tüketimde %15–30 tasarruf olağandır. Sıcak gaz baypası ise kapasiteyi, basma gazını emişe geri vererek düşürür: sıcaklığı sabit tutar ama enerji harcamaya devam eder, yalnızca hassas proseslerde son çare olarak düşünülmelidir.
Kapasite düşürüldüğünde sistemin geri kalanı da buna uymalıdır. Gaz hızı azaldığı için yağ dönüşü zorlaşır; emiş kolonları en düşük kademeye göre boyutlandırılır. Termostatik genleşme valfi çok düşük yükte kararsızlaşabilir; elektronik genleşme valfi geniş aralıkta daha iyi çalışır. Kondenser fanları da kademeli ya da devir kontrollü olmalıdır. Doğru başlangıç noktası yükü bilmektir; soğutma yükü hesaplayıcısı tasarım yükünü verir, kısmi yük oranını işletme düzeni belirler.