Soğutucu akışkan, sistemin en soğuk noktasına göç eder ve orada yoğuşur. Kış gecesinde dışarıda duran bir kompresör çoğu zaman sistemin en soğuk parçasıdır; akışkan kartere gelir ve yağın içinde çözünür. Kompresör kalktığında karter basıncı aniden düşer, yağdaki akışkan kaynar, yağ köpürür ve köpükle birlikte silindire ya da scroll setine gider. Sonuç yağsız kalan yataklar ve sıvı darbesidir. Hasar çoğu zaman tek kalkışta değil, tekrarlanan soğuk kalkışlarla birikir.
Karter ısıtıcısı yağı, sistemin o andaki doyma sıcaklığının 10–20 K üzerinde tutarak akışkanın yağda birikmesini engeller. Gücü küçüktür: hermetik ve scroll kompresörlerde 30–90 W, büyük yarı hermetik kompresörlerde 100–200 W. Scroll ve hermetik gövdelerde alt kısma sarılan kuşak tipi, yarı hermetiklerde karterdeki yuvaya sokulan daldırma tipi kullanılır. Bazı modeller sıcaklığa göre gücünü kendisi ayarlar. Tüketimi düşüktür ve korunan kompresörün bedeliyle karşılaştırıldığında önemsiz kalır; bu yüzden iptal edilmez.
Isıtıcı, kompresör kontaktörünün kapalı yardımcı kontağı üzerinden beslenir; yani kompresör dururken çalışır, kompresör çalışırken kesilir. İlk devreye almada ve uzun süre enerjisiz kalmış tesislerde kompresör çalıştırılmadan önce ısıtıcının 8–12 saat enerjili kalması gerekir; kompresör üreticilerinin çoğu bu süreyi şart koşar. Bu yüzden kısa duruşlarda ve sezon aralarında ana şalter kapatılmaz. Uzun süren elektrik kesintisinden sonra da aynı kural geçerlidir; soğuk ve akışkan dolu karterle hemen kalkış yapılmaz.
Kontrolü basittir: kompresör dururken karterin alt kısmı ele ılık gelmelidir; soğuksa ısıtıcı ya da bağlantısı arızalıdır. Kuşak tipi ısıtıcı gövdeye tam oturmalı, arada boşluk kalmamalıdır. Karter ısıtıcısı tek başına her durumu çözmez; akışkan şarjı büyük ve hatları uzun sistemlerde pump-down ile birlikte, gerekirse emiş hattına sıvı ayırıcı eklenerek kullanılır. Kalkışta gözetleme camında yağın yoğun biçimde köpürmesi, akışkanın kartere göç ettiğini ve ısıtıcının yetersiz kaldığını gösterir.