Defrost sırasında eriyen su tavadan drenaj borusuna akar ve odanın dışına çıkar. Oda sıcaklığı 0 °C’nin altındaysa bu su, borunun oda içinde kalan bölümünde kısa sürede donar; birkaç defrosttan sonra boru tıkanır, su tavadan taşar ve evaporatörün altında buz sarkıtları, zeminde buz birikir. Drenaj ısıtıcısı borunun bu bölümünü sıfırın üzerinde tutar ve suyun dışarıya kadar sıvı kalmasını sağlar. Arıza çoğu zaman ancak su ürünün üzerine damladığında fark edilir.
En yaygın tip, borunun içinden geçirilen silikon kılıflı esnek ısıtıcı kablodur; gücü metre başına 40–50 W dolayındadır ve 1–6 metre arası hazır boylarda satılır. Kablo tavanın çıkış ağzından başlar, borunun oda içindeki bütün boyunca uzanır ve duvar geçişinden biraz dışarı taşar. Boru dışına sarılan tiplerde boru metal olmalı ve üzeri yalıtılmalıdır; plastik boru ısıyı içeri iletmez. Kendinden ayarlı tipler ısındıkça gücünü kendisi düşürür ve aşırı ısınmaz.
Isıtıcı ne kadar iyi olursa olsun doğru boru düzeni şarttır: boru oda içinde olabildiğince kısa tutulur, en az %5–10 eğimle döşenir ve en yakın duvardan dışarı çıkarılır. Sifon (koku ve hava kesici) mutlaka odanın dışına, donmayan tarafa konur; sifon yoksa sıcak ve nemli dış hava borudan içeri çekilir ve tava buzlanır. Boru çapı evaporatör çıkış ağzından küçük seçilmez. Uzun yatay hatlarda boru askıları sık atılır; sarkan yerde su birikir ve donar.
Isıtıcı çoğu tesiste sürekli enerjili bırakılır; yalnızca defrostta çalıştırılırsa boruda kalan son su donabilir. Gücü küçük olduğu için tüketimi önemsizdir, ama arızası büyük sorun çıkarır. Kontrolü kolaydır: akım ölçülür ya da boruya elle dokunulur. Kablonun boru içinde katlanmamasına ve üst üste binmemesine dikkat edilir; binen noktalar aşırı ısınır ve plastik boruyu eritebilir. Kışa girerken yapılan bakımda ısıtıcının çalıştığı mutlaka denetlenmelidir; sorun genellikle en soğuk günlerde ortaya çıkar.